Απλότητα

"Υπάρχει ένας τρόπος για να ανεβείς τρέχοντας ένα βουνό. Αν χρειαστεί ποτέ να ανέβεις τρέχοντας σε βουνό... κάτι που εύχομαι να μη σας συμβεί. Ο παππούς μού είχε δείξει τον τρόπο που το κάνουν οι Τσερόκι. Δεν τρέχεις ίσια πάνω, τρέχεις κατά μήκος της πλαγιάς, αυξάνοντας σταδιακά την κλίση. 
Αλλά δεν τρέχεις στο έδαφος. Τα πόδια σου πατάνε σε θάμνους και ρίζες, που σου δίνουν καλό πάτημα, και έτσι δε γλιστράς ποτέ. Έτσι μπορείς να τρέξεις γρήγορα. Αυτό έκανα. 

Αντί να ανεβαίνω, για να απομακρυνθώ από τους άντρες... κάτι που θα με οδηγούσε πίσω στα Στενά... κατευθύνθηκα προς την πλαγιά που οδηγούσε στο μονοπάτι, προς τους άντρες.

Έτσι πέρασα πάνω από τα κεφάλια τους".

~ Η εκπαίδευση του Μικρού Δέντρου, Φόρεστ Κάρτερ

μτφρ.: Δημήτρης Μιχαήλ

Λαλώ, η

[Αραβες ή Ισραηλίτες;.. Σιίτες ή Σουνίτες;.. Τζιχαντιστές ή Αλλόθρησκοι;.. Ρώσοι ή Ουκρανοί;.. Νοτιοευρωπαίοι ή Βόρειοευρωπαίοι;.. Κομουνιστές ή Καπιταλιστές;.. Αμερικάνοι ή/και το απανταχού (profit potential) σύμπαν;.. Μουσουλμάνοι ή Χριστιανοί;.. Πανωχωρίτες ή Κατωχωρίτες;.. Γαύροι ή Βάζελοι;.. Μαμά ή Μπαμπάς;.. Κιθαρίστας ή Ντράμερ; ]

"Διάλεξε.. πάρε θέση.. αντρώσου επιτέλους! Τι διστάζεις; ΠΡΕΠΕΙ να διαλέξεις. Και ξέρεις κάτι; όσο πιο συναισθηματικά το κάνεις τόσο το καλύτερο! Γιατί αν δεν, θα μείνεις μόνος, θα σε φάνε λάχανο οι "άλλοι". Μάθε να δια-χωρίζεις για να επιβιώνεις. Άκου κι εμάς που κάτι παραπάνω ξέρουμε.. Έτσι δουλεύει ο κόσμος φίλε μου, και είτε θα είσαι μαζί του είτε δεν θα'χεις στον ήλιο μοίρα.. Άντε κι ο χρόνος τρέχει."

- Παππούλη;...

- Τι'ναι γιέ μου;

- Τι κρατάς εκεί στα χέρια σου;

- Αχ... τούτη παιδί μου είναι η λύρα του δικού μου πάππου.. 
  είναι η συντροφιά κι η παρηγόρια μου.. 
  το καρντάσι και το ταξίμι μου...

- Και όταν λαλεί τι λέει;

- Αυτά που η καρδιά νογάται...

 - Και την ακούς παππού;

- ...όταν παύω να μιλώ, λαλεί εκείνη και με σ'χωρνά.. 
  η μουσική όπως και η καρδιά δεν έχουν όρια και τέλος... 
  μοναχά χορδές που πάλλονται... 

- Θα μου μάθεις κι εμένα πώς να την κάνω να λαλεί;

- Σιώπασε και γροίκα κι έπειτα σιώπασε ξανά ίσαμε να βρεις το δικιό σου βέρσο.

    Image: H. Kopp-Delaney

Χρόνος και Νύχτα

Και είναι που όλα τα ερωτηματικά του έρωτα 

εντελεχούν εμπρός στα πόδια της Αγάπης.

Φωτό: Georgia Simandan

Χειμώνας

Ηλίου Γέννα

In wood and water, earth and air,
A silence everywhere
... And I dream

Αγαπώντας και Αδιαφορώντας

 Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, 

ξεπερνάει την παλαίστρα της Ανάγκης 

και μετουσιώνει το πάλεμα σε Αγάπη. 

~ Νίκος Καζαντζάκης ~

Κερύνεια ΙΙ

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα όμορφο ξύλινο σκαρί που έκανε τη διαδρομή Σάμος - Κύπρος μεταφέροντας λάδι, κρασί, ξηρούς καρπούς, είδης οικιακής χρήσης μα κυρίως -όπως άλλωστε και κάθε πλοίο της εποχής του- ιδέες και πολιτισμό. Ανήκε στην κατηγορία "Ολκάς", ιστιοφόρο δηλαδή εμπορικό πλοίο με διαστάσεις 14 μέτρα μήκος και 4,5 μ. πλάτος. Επιβάτες του τέσσερις άνθρωποι, ο Κυβερνήτης, ο Πρωρέας (θυμίζει τον σύγχρονο ύπαρχο/υποπλοίαρχο), ο Τοίραρχος (σαν τον σημερινό φορτωτή) και ο Ναυπηγός (για τις επισκευές των ζημιών).

Το πλοίο αυτό ταξίδευε στα νερά της Μεσογείου ήδη έναν αιώνα πριν την γέννηση του Μ. Αλεξάνδρου και σταμάτησε τα ταξίδια του λίγο μετά τον θάνατό του. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια και αφού ξεφόρτωσε το σαμιώτικο λάδι και τις μυλόπετρες από την Νίσυρο στο νησί της Ρόδου, ξαναγέμισε το αμπάρι του με ροδίτικο κρασί σε οξυπύθμενους αμφορείς και έβαλε πλώρη για την Κερύνεια όπου και παρέλαβε αμύγδαλα. Έτσι φορτωμένο με 20 τόνους φορτίο στην ρότα της επιστροφής, και λίγο πιο έξω από τις ακτές της Κερύνειας, το σκάφος πέφτει θύμα πειρατείας λήγοντας με αυτόν τον τρόπο την πολυετή πορεία του στον χρόνο και στις θάλασσες.

Ταυτόχρονα όμως, μια άλλη ξεκινούσε...

Το 1965 ο κύπριος Ανδρέας Καριόλου σε κάποια από τις υποβρύχιες αναζητήσεις του για σφουγγάρια, εντόπισε το πλοίο σε βάθος 30 μέτρων. Οι αμφορείς του ακόμα και μετά από τόσα χρόνια ήσαν καλοδιατηρημένοι όπως και και το περιεχόμενό τους σε κάποιους από αυτούς.

Alter Ego

 

Ένα ποντίκι ξεφεύγει
(Δεν είναι ένα)
Μια γυναίκα ξυπνά
(Πώς το ξέρεις;)
Και μια πόρτα που τρίζει
(Θα την λαδώσουμε το πρωί)
Δίπλα στον τοίχο της περίφραξης
(Ο τοίχος δεν υπάρχει πια)
Α! Δεν μπορώ να πω τίποτα
(Ε, ωραία, σκάσε!)
Δεν μπορώ να κινηθώ
(Περπατάς στο δρόμο)
Πού πηγαίνουμε λοιπόν;
(Αυτό ρωτάω κι εγώ)
Είμαι μόνος στη Γη
(Είμ’ εδώ δίπλα σου)
Μπορεί να είναι κανείς τόσο μόνος;
(Είμαι περισσότερο μόνος από ’σένα,
Εγώ βλέπω το πρόσωπό σου
Εμένα δε με είδε ποτέ κανείς).

Jules Supervielle ~ Alter Ego
[«Οι άγνωστοι φίλοι», 1934]

Le Rentez vous promis

«Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως
ένα τοις εκατό αποτελείται
από αιωνιότητα
κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο
να ΄ναι το τελευταίο.»

Αλλά και τελευταίο
ακόμα πιο φιλί θα λέγεται

όσο καιρό τουλάχιστον
θα το τραβολογάνε
η μνήμη από τη μια μεριά
η λήθη από την άλλη
η καθεμιά δικό της θεωρώντας το

ώσπου ο δίκαιος Σολομών
για να φανεί ποιανής δικό της είναι
στη μέση θ’ απειλήσει να το κόψει
μισό να πάρει η μια μισό η άλλη

κι όποια απ’ τις δυο κάθε φορά
-ποτέ δεν είναι η ίδια-
ουρλιάξει μη.

Κάθε φιλί
αποτελείται εξολοκλήρου από τον κίνδυνο
να ΄ναι το τελευταίο.

Διαρκές είναι μόνο
εκείνο το φιλί που ουδέποτε εδόθη.
Σοφές, ειρηνικά το νέμονται
η αναμονή και η παραίτηση

άνθη αντίπαλα οι δυο τους
σε κοινό συμβιβασμένο ανθοδοχείο
κενοτάφιο στολίζουν.


Επιτύμβιο ~ Κική Δημουλά
Φωτό ~ Robert Doisneau ~ Le baiser de l' hotel de ville

Mon Ange

Mon ange, je t´ai haïe
Je t´ai laissé aimer
D´autres que moi
Un peu plus loin qu´ici
Mon ange, je t´ai trahie
Tant de nuits, alité
Que mon coeur n´a cessé
De me donner la vie
Si loin de moi
Si loin de moi
Si loin de moi
Des armées insolites
Et des ombres équivoques
Des fils dont on se moque
Et des femmes que l´on quitte
Des tristesses surannées
Des malheurs qu´on oublie
Des ongles un peu noircis
Des ongles un peu noircis
Mon ange, je t´ai punie
A tant me sacrifier
Icône idolâtrée
Immondice à la nuit
Mon ange, je t´ai haïe
Je t´ai laissé tuer
Nos jeunesses débauchées
Le reste de nos vies
Si loin de moi
Si loin de moi
Si loin de moi
Si loin de moi
Des armées insolites
Et des ombres équivoques
Des fils dont on se moque
Et des femmes que l´on quitte
Des tristesses surannées
Des malheurs qu´on oublie
Des ongles un peu noircis
Des ongles un peu noircis
Mon ange, je t´ai haïe 

 

Μουσική-Στίχοι: ~ Joseph d'Anvers, Arman Méliès, Alain Bashung

Ερμηνεία: ~ Alain Bashung

Video από την ταινία του Wim Wenders ~ "Paris-Texas" (1984) 

Are yOu listening...

We checked out all the prophecies. We studied fat philosophies.
We made a graph... We chanted Oooommm
"Ommni Padhni Disney Iceman Acme Leary Marx Illuminatus Christus Clarke..."
We'd watch for saucers in the dark. We'd hunt lost arks;
Tried splitting quarks - when all we wanted was a Mark.
Just a something proving something's out there.
Are you listening? No chance.

There never is a way without a why. Do we return after we die?
Is life a circle? Are we hurtled headfirst into space?
Will we wind up as the bunch of grapes that makes the wine...
That Christ exchanged for water. Are we blood? Are we lime? Do you live?
We need a sign - is anybody there? Are you listening?

And still the statues cry, the Queen Bee flies...
We try our damndest to explain the reasons why and how and when and where...
We're getting nowhere. No doors deep inside this corridor
Of space and time... if space and time exist.
Oh we'll persist, if we exist. 
Are you listening?


Music: Legentary Pink Dots ~ Zero Zero ~

Οι Επτά Εαυτοί

Στη σιωπηλότερη ώρα της νύχτας, καθώς έγερνα μισοκοιμάμενος, οι επτά εαυτοί μου κάθησαν αντάμα και, ψιθυρίζοντας, έτσι κουβεντιάζαν: 

Πρώτος εαυτός: «Eδώ, σ' αυτόν τον τρελλόν μέσα, κατοίκησα όλα μου ετούτα τα χρόνια, xωρίς άλλο να κάνω παρά να ανανεώνω τον πόνο του τη μέρα, και να ξαναπλάθω τη θλίψη του τη νύχτα. Δεν αντέxω πια τη μοίρα μου κι επαναστατώ, από 'δω και πέρα».

Δεύτερος εαυτός: «Η δική σου μοίρα είναι καλύτερη από την δική μου, αδερφέ, γιατί δικό μου γραφτό είναι να 'μαι ο χαρωπός εαυτός του τρελλού τούτου. Γελώ με το γέλιο του και  τραγουδώ, τις ώρες της χαράς του και με τρισφτερωμένα πόδια χορεύω τις λαμπερόσπιθες σκέψεις του. Εγώ θά 'πρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην αποσταμένη μου ύπαρξη».

Τρίτος εαυτός: «Και τι ν' ακούσετε από μένα, τον ερωτοκένταυρο εαυτό του, το πυραχτώδικο έμβλημα των άγριων παθών και των φανταστικών επιθυμιών; Εγώ είμαι ο ερωτοπλάνταχτος εαυτός του -που θα' πρεπε να σηκώσω παντιέρα ενάντια στον τρελλόν ετούτον». 

Τέταρτος εαυτός: «Εγώ ανάμεσα σε όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί δεν μου έλαχε παρά το  απεχθές μίσος κι η ξεθεμελιώστρα αποστροφή. Εγώ θα 'πρεπε, ο όμοιος με καταιγίδα εαυτός, ο γεννημένος στις μαυροσπηλιές της Κόλασης, να μαι ο πρώτος διαμαρτυρόμενος, για να υπηρετήσει τον τρελλόν ετούτον». 

Πέμπτος εαυτός: «Όχι, εγώ θα 'πρεπε, ο διανοούμενος εαυτός, ο εαυτός της κάθε φαντασίωσης, ο εαυτός της κάθε πείνας και δίψας, ο καταδικασμένος στην, χωρίς αναπαμό, περιπλάνηση, στο κυνηγητό άγνωρων  πραγμάτων -κι αδημιούργητων πραγμάτων ακόμα. Εγώ θα 'πρεπε κι όχι εσείς, να επαναστατήσω». 

Έκτος εαυτός: «Κι εγώ, ο δουλευτάρης εαυτός, ο αξιοδάκρυτος εαυτός του μόχθου που, με υπομονής χέρια και πολύπαθα μάτια, πλάθω τις μέρες σε εικόνες και δίνω στα ασχηματοποίητα στοιχεία καινούργιες κι αιώνιες  μορφές· εγώ θα 'πρεπε, ο απομοναχιασμένος, να 'μαι ο επαναστάτης ενάντια στον πολυπράγμονα τρελλόν ετούτον». 

Έβδομος εαυτός: «Πόσο παράξενο, να θέτε εσείς όλοι να επαναστατήσετε ενάντια στον άνθρωπο αυτόν, γιατί καθένας σας κι όλοι έχετε να εκπληρώσετε προδιαγραμμένο ρόλο. Αχ! και να μπορούσα να 'μουν ένας σαν εσάς, ένας εαυτός με προκαθορισμένη κλήρα! Μα εγώ δεν έχω καμία. Είμαι ο εαυτός που τίποτα δεν κάνει, εκείνος που κάθεται στο αλάλητο, στο πουθενά και στο ουδέποτε, ενόσω εσείς είσαστε απασχολημένοι με την αναδημιουργία της ζωής. Εσείς είσαστε ή εγώ, γείτονες, που θα 'πρεπε να επαναστατήσω;».

Όταν ο έβδομος εαυτός, μίλησε έτσι, οι άλλοι έξι εαυτοί τον κοίταξαν με οίκτο μα, χωρίς να πουν τίποτα πια -και καθώς η νύχτα πύκνωνε-, ο ένας μετά τον άλλο τράβηξαν για ύπνο τυλιγμένοι μέσα σε μία χαρούμενη εγκαρτέρηση.

Μα ο έβδομος εαυτός απόμεινε γρηγορώντας. Σε ενατενισμό του Τίποτα που βρίσκεται πίσω από τα πράγματα, όλα.

~*~ Χαλίλ Γκιμπράν

Θάρρει, ἔσται γάρ τι ἐκ τῆς νυκτὸς ταύτης φῶς

~*~ Απολλώνιος ο Τυανεύς

 

(Έχε θάρρος, διότι μετά από αυτή την Νύχτα , θα έρθει κάποιο Φώς)

 

 

Λυσίπονος Αφή

Το μονοπάτι έμοιαζε απροσπέλαστο τη Νύχτα.
Μα η απόφαση είχε παρθεί. 

Έτοιμος ή όχι, τα ίχνη έπρεπε να ζωντανέψουν πάνω στο χώμα, τις πτήσεις
των πρώτων άστρων. Εκείνες τις αιθερόλουστες θυσίες της Ανάγκης.

Για σένα ήταν φυσικά ο δρόμος. 
Για εκείνα, απλά ο τρόπος.

Και όσα ποτέ δεν ειπώθηκαν, ήρθε η στιγμή να ανθήσουν ή να σβήσουν.
Στην όψη και στη κόψη ετούτης της αόρατης λυσίπονης λεπίδας.

ότΑν

"Αν"
όπως "ανασαίνω"
όπως "ανατρέπω"

ή

όπως "αναβάλλω"

(αν-θρώπινες επιλογές...)

Everythings and Nothings

Everythings and Nothings do exist for a reason that we still do not know...

My Everythings and my Nothings are everything and nothing more than egoistic waves

in a lethal sea that I never saw and may never see...

somewhere or nowhere between here and Heaven, or Hell...I don't know...

Everythings and nothings are everything and nothing more than you and me and everyone and no one

My Everythings and my Nothings are just a scared sphere you always were afraid to touch,

thus you thought you did, but you never did...

Everythings and Nothings are everything and nothing more than a dream

that I never dreamed

because I was afraid that I'll never wake up from it

Was I dumb or was I wise?...

My Everythings and my Nothings

consist everything and nothing more than a sick poetic river

from which I drink and drink and get drunk... everyday and never forever and ever

Everythings and Nothings were born tomorrow and will die yesterday for us

to see that Time is nothing... and everything.

My Everythings and my Nothings are everything and nothing more than everything to you

and nothing to me, everything to me and nothing to you...

Everythings and Nothings never stop to transform into nothings and everythings

as the days turn to nights... and the nights turn to days...

My Everythings and my Nothings are the

A and the Ω and Nihil, Sun and Moon

Everythings and Nothings do exist for a reason that we still do not know...

Μουσική και Ποίηση από τους  Mani Deum

Σαν ηχώ σε παλλόμενο κενΟ

Paul Gustave Doré - Prugatorio

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.  Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.  Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,  οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·  πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.  Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.  ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·  ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.  ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.  Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.  Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη. 

Απ. Παύλος - Α'  Επιστολή Προς Κορινθίους ΙΓ' 

Μουσική:  Zbigniew Preisner 

Εικονογράφηση:  Paul Gustave Doré

Φανός στη Νύχτα

Φαντάσου ν' ανοίγεις τα μάτια σου μες στο σκοτάδι

και οι κτύποι της καρδιάς σου να ξεσηκώνουν τον αέρα...

[φοβάσαι;]

Ψάξε βαθιά  στις τσέπες για τις άκρες των φτερών σου 

και φτύσε επιτέλους το χώμα από το φουσκωμένο στόμα σου

κι έπειτα..

Κι έπειτα πάψε τον θόρυβο του νου σου,
ζύγισε το καρδιοκτύπι  με τον άνεμο και

Ζήσε

το 0νειρο εκείνου του μικρού Ανθρώπου

που κάποτε υπήρξες